Οι άνθρωποι και η Ιστορία

Δεν χρειάζεται να ασχολείται κανείς συστηματικά με την ιστορία για να αναγνωρίσει τη σκηνή που απεικονίζει ο πίνακας ούτε βέβαια να γνωρίζει τον ζωγράφο του.

«Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, 4 Ιουλίου 1776» του John Trumbull έχει αναπαραχθεί με κάθε πιθανό τρόπο: από τα σχολικά βιβλία της ιστορίας παγκοσμίως μέχρι το χαρτονόμισμα των $2.

Όσοι έχετε ταξιδέψει στις ΗΠΑ και έχετε επισκεφθεί την Ουάσιγκτον, έχετε δει αντίγραφό του (σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από το πρωτότυπο έργο) στη Ροτόντα του Καπιτωλίου, την οποία επισκέπτονται 3 εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο.

Για όσους δεν ξέρουν τα γεγονότα ο πίνακας αναπαριστά την ιστορική στιγμή της υπογραφής της Διακήρυξης, στη Φιλαδέλφεια, στις 4 Ιουλίου του 1776.

Μόνο που αυτό, δηλαδή η υπογραφή της Διακήρυξης- που όντως φέρει την ημερομηνία της 4ης Ιουλίου- δεν θα ξεκινήσει παρά στις 2 Αυγούστου ενώ θα ολοκληρωθεί τους πρώτους μήνες του 1777.

Αυτό που στην πραγματικότητα δείχνει ο πίνακας συμβαίνει στις 28 Ιουνίου, όταν μια επιτροπή που αποτελείται από τους John Adams, Roger Sherman, Robert Livingston, Thomas Jefferson και Benjamin Franklin θα συζητήσουν το πρώτο σχέδιο της Διακήρυξης που είχε συντάξει ο Jefferson.

Του Jefferson ήταν και η ιδέα γι αυτό τον πίνακα, την οποία συζήτησε με τον John Trumbull στο Παρίσι, δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.

Ο πίνακας έχει κι άλλες ιστορικές ανακρίβειες. όμως εμάς μας συναρπάζει η εξής λεπτομέρεια: η απόδοση των μορφών των αντιπροσώπων των Πολιτειών έχει γίνει με ακρίβεια από τον καλλιτέχνη. Πρόκειται δηλαδή για κανονικές προσωπογραφίες τους.

Ο πολιτικός Τζέφερσον, ο βασικός συντάκτης του κειμένου της Διακήρυξης, σκέφτηκε να ορίσει εκείνος τον τρόπο που οι επόμενες γενιές θα προσλαμβάνουν το ιστορικό γεγονός αλλά ο καλλιτέχνης δεν νοιάστηκε τόσο να αποτυπώσει την αλήθεια στην αφήγηση των γεγονότων, μόνο επικεντρώθηκε στα πρόσωπα που έγραψαν την ιστορία. Θεώρησε ότι αυτούς έπρεπε να τους ζωγραφίσει όπως ακριβώς ήταν. Αυτοί, οι άνθρωποι, είναι η Ιστορία. 

Τα ήξεραν όλα

Όταν ένα γεγονός χαρακτηρίζεται «χρόνια παθογένεια» αυτομάτως σημαίνει ότι είναι γνωστή και η φύση του γεγονότος αυτού (παθογένεια) και σε βάθος χρόνου (χρόνια).

Δεν τίθεται λοιπόν κανένα θέμα αν η κυβέρνηση γνώριζε τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών αγροτικών επιδοτήσεων. Και τις γνώριζε και τις «ευλόγησε» όπως αποκάλυψε προχθές η φιλοκυβερνητική ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. O πρώην πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Ευάγγελος Σημανδράκος σε δύο επιστολές του προς τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Γιάννη Μπρατάκο, η πρώτη στις 4 Νοεμβρίου 2023 και η δεύτερη στις 8 Δεκεμβρίου 2023, εξηγούσε ακριβώς το πρόβλημα.

Το Μαξίμου αρχικά τον συνεχάρη, στη συνέχεια τον απέλυσε και μετά πληρώθηκαν όλοι όσοι είχαν υποδειχθεί από τη διοίκηση του οργανισμού ως «προβληματικές περιπτώσεις».

Η ευθύνη της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά είναι μεγάλες.

Επίσης, όπως εξηγήσαμε και από την αρχή, εξαιτίας του τρόπου που λειτουργεί ο Νόμος περί Ευθύνης των Υπουργών, ο λόγος που δεν υπάρχουν στοιχεία για τον Μάκη Βορίδη και τον Λευτέρη Αυγενάκη είναι γιατί δεν έχουν διερευνηθεί.

Σύμφωνα με τον νόμο αυτό, όταν ο οποιοσδήποτε Εισαγγελέας «σκοντάψει» σε όνομα εκλεγμένου πολιτικού προσώπου, σταματάει την όποια διερεύνηση και αποστέλλει τα σχετικά στη Βουλή για να αναλάβει εκείνη τη διερεύνηση.

Οπότε «το επιχείρημα» που προβάλλουν οι δύο π.Υπουργοί Γεωργίας ότι «δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία γι αυτούς» δεν ισχύει.

Οι κ.κ Αυγενάκης και Βορίδης δεν έχουν ακόμα διερευνηθεί.

Όσα γράφονται λοιπόν από «φιλοκυβερνητικούς κύκλους», είναι ντροπιαστικά γι αυτούς που τα υπογράφουν και εμείς αποφεύγουμε και να τα διαβάζουμε γιατί μας προκαλούν ναυτία.

Ναυτία μας προκαλούν και οι επιθέσεις στην Αντιπολίτευση και ειδικά στο ΠΑΣΟΚ.

Ειδικά όταν βλέπουμε ακόμα και στελέχη της κυβέρνησης όπως ο Γιώργος Φλωρίδης να κουνάει το δάχτυλο στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη για το παρελθόν του κόμματός του, δηλαδή την περίοδο που και ο κ.Φλωρίδης ήταν στο ΠΑΣΟΚ.

Το θράσος έχει ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο.

,

Δέκα χρόνια μετά τις δραματικές ώρες του 2015, όταν κορυφωνόταν η κρίση, είναι αποκαρδιωτική η διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως δυτικό, δημοκρατικό κράτος, χωρίς κάποιου είδους εποπτεία (Τρόικα, μνημόνια κλπ).

  • Μια καλή ανασκόπηση του ζητήματος όπως διαμορφώνεται σύμφωνα με όσα ξέρουμε μέχρι αυτή τη στιγμή κάνει η Βασιλική Σιούτη, στη LIFO.